Uprawiał jeździectwo, uczestniczył w międzynarodowych konkursach hippicznych. Podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 1928 w Amsterdamie zdobył drużynowo brązowy medal we Wszechstronnym Konkursie Konia Wierzchowego startując na koniu „Lwi Pazur” (wraz z nim startowali płk. Karol Rómmel i rtm. Michał Woysym-Antoniewicz). W 1931 wygrał Puchar Narodów w Warszawie. Zdobył także brązowy medal mistrzostw Polski w WKKW w 1931 i srebrny medal mistrzostw Polski w skokach (1933) i brązowy medal mistrzostw Polski w skokach (1937). Zajmował się przygotowaniami polskich ekip olimpijskich odpowiadając za dobór koni. Czuł się Polakiem. Po upływie lat lepiej porozumiewał się w języku polskim niż w j. niemieckim.
Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 jako zastępca dowódcy 9 pułku strzelców konnych. Po zaciekłym boju pod Kockiem (3–5 października) został wzięty przez Niemców do niewoli. Był jeńcem Oflagu VII A Murnau. Tam odmówił podpisania volkslisty i przyjęcia obywatelstwa niemieckiego. Podczas pobytu w obozie odwiedził go ojciec, który po anschlussie Austrii z 1938 został powołany do służby czynnej w Wehrmachcie. Pozostał w obozie do jego oswobodzenia. Po wyzwoleniu przebywał we Włoszech, gdzie służył w szeregach Pułku 6 Pancernego „Dzieci Lwowskich”.