Współcześni badacze, w tym Stephanos Efthymiadis, Alicia Simpson, czy Anthony Kaldellis zauważają, że styl dzieła Choniatesa świadczy o jego bardzo wysokiej wartości literackiej i bynajmniej nie jest jego wadąZobacz przede wszystkim artykuły wyżej wymienionych autorów w zbiorczej pracy: A. Simpson, S. Efthymiadis (red.), Niketas Choniates: A Historian and A Writer. Genewa: Pomme d’Or 2014..
Historia została wykorzystana jako źródło w XIII wieku przez Teodora Skutariotę, a w XIV wieku przez Efraima. Stanowiła ulubioną lekturę warstw wyższych. Zachowała się w całości w 30 kodeksach, a 31 kodeksach we fragmentach. Dwa najstarsze rękopisy wersji krótszej pochodzą z XIII wieku. Rękopisy wersji rozszerzonej pochodzą z wieków od XIII do XVI. Najprawdopodobniej w połowie wieku XIV Historia przetłumaczona została na grekę demotyczną, co świadczy o niezwykłej popularności, jakim cieszyło się dzieło Choniatesa. Język i styl metafrazy został w znaczącym stopniu uproszczony w stosunku do oryginału.