W 1477 opactwo służyło jako koszary w czasie oblężenia Arras przez Ludwika XI. Zabudowania były kilkakrotnie używane do celów wojskowych również w czasie wojen religijnych. W 1750 przeszło ostatnią poważną przebudowę, w czasie której kościół klasztorny otrzymał nową, klasycystyczną fasadę. W niecałe 40 lat później w czasie rewolucji francuskiej opactwo, tak jak wszystkie pozostałe obiekty tego typu, zostało zamknięte, zaś dwa lata później jego ostatni przeor został zgilotynowany za odmowę złożenia przysięgi wierności państwu. W 1793, na wielkiej fali dechrystianizacji organizowanej przez najradykalniejsze ugrupowania rewolucji (często bez zgody rządu), zabudowania klasztorne zostały zdewastowane, a następnie zupełnie zniszczone w celu pozyskania materiału budowlanego.

thumb|left|250px| Opactwo i jego dawne ziemie 250px|thumb|left|Widok z lotu ptaka

W 1836, gdy zaczęło się zainteresowanie ochroną zabytków, państwo wykupiło pozostałości opactwa, by uchronić je przed ostatecznym zniszczeniem. Przeprowadzono pierwsze prace restauracyjne i zamurowano pierwotne okna kościelne. W czasie I wojny światowej na położonych wysoko ponad równinnym regionem wieżach Francuzi usytuowali punkt obserwacyjny, co wywołało ostrzelanie zabytku z niemieckiej artylerii dalekiego zasięgu i zniszczenie górnych kondygnacji wież.