Grupa, która się odłączyła od zboru, przyjęła nazwę Stowarzyszeni Badacze Pisma Świętego, jednak nie funkcjonowała ona długo.

W 1917 roku Biuro Oddziału przeniesiono do Kapsztadu. Liczba głosicieli stopniowo wzrastała i według szacunków w kraju działało wtedy około 200–300 Badaczy Pisma Świętego pochodzenia europejskiego oraz kilka zborów z czarnoskórymi głosicielami. W tym samym roku poprzez kolegę ze studiów wierzeniami Badaczy Pisma Świętego zainteresował się Piet de Jager, student teologii na uniwersytecie w Stellenbosch. Po dyskusjach z profesorami uniwersytetu dotyczącymi duszy, piekła oraz innych spornych tematów postanowił opuścić uniwersytet. Jakiś czas później zorganizowano publiczną debatę pomiędzy Pietem de Jagerem a Dwightem Snymanem, doktorem teologii Holenderskiego Kościoła Reformowanego, której przysłuchiwało się około 1500 studentów. Piet de Jager obalił argumenty swojego oponenta, posługując się we wszystkich kwestiach cytatami z Pisma Świętego i wykazując, iż nauki kościoła są z nim sprzeczne.