Świadkowie Jehowy w Południowej Afryce – społeczność wyznaniowa w Południowej Afryce, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2023 roku 100 331 głosicieli, należących do 1966 zborów. W 2023 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrały się 249 364 osobyW związku z pandemią COVID-19 od 14 marca 2020 roku do 31 sierpnia 2022 roku działalność od domu do domu była zawieszona (prowadzona była listownie, telefonicznie, w formie elektronicznej, od 31 maja 2022 roku wznowiono publiczną działalność ewangelizacyjną). Od 1 kwietnia 2022 roku program uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa oraz zebrań zborowych przeprowadzany jest w formie hybrydowej: w Sali Królestwa i poprzez wideokonferencje (były też transmitowane przez stacje radiowe i telewizyjne). Do końca 2022 roku wstrzymano organizowanie kongresów regionalnych i zgromadzeń obwodowych z osobistym udziałem obecnych. Ich program został zamieszczony w oficjalnym serwisie internetowym jw.org.. Biuro Oddziału, koordynujące działalność Świadków Jehowy w Południowej Afryce i kilku ościennych krajach oraz nadzorujące budowę Sal Królestwa w 42 krajach, znajduje się w Krugersdorp (Mogale City). Tam też mieści się drukarnia, która drukuje publikacje Świadków Jehowy w ponad 220 językach i wysyła je do przeszło 16 400 zborów w 20 krajach Afryki. Miejscowy Dział Tłumaczeń tłumaczy je na 23 języki. Sale Zgromadzeń znajdują się w Eikenhof, Bellville (dzielnica Kapsztadu) oraz w Midrand. Jest jedną z 27 wspólnot Świadków Jehowy na świecie, których liczebność przekracza 100 000 głosicieli.
Historia Początki Pierwsze publikacje religijne Towarzystwa Strażnica dotarły do Afryki Południowej w roku 1902. Trafiły one do rąk Fransa Ebersohna i Stoffela Fourie, mieszkających w Klerksdorpie, którzy jako pierwsi zaczęli dzielić się zdobytymi informacjami z innymi. W 1910 roku w Durbanie pod nadzorem Szkota Williama W. Johnstona otwarto Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica. Początkowo biuro to sprawowało nadzór nad działalnością na całym obszarze Afryki znajdującym się na południe od równika. Docierano głównie do ludności białej, a posługiwano się publikacjami w języku angielskim i holenderskim.
W 1911 roku do rodzinnej miejscowości Ndwedwe, położonej w pobliżu Durbanu, powrócił czarnoskóry Johannes Tshange. Znał już nauki Badaczy Pisma Świętego i dzielił się nimi z innymi. J. Tshange rozpoczął prowadzenie regularnego studium Biblii na podstawie angielskiego wydania Wykładów Pisma Świętego z nieliczną grupą osób. Grupę tę regularnie odwiedzał William W. Johnston, który prowadził zebrania i udzielał im dalszej pomocy. Prawdopodobnie to właśnie z tej grupy utworzono pierwszy południowoafrykański zbór, do którego należały osoby czarnoskóre. thumb|left|200px|W 1916 roku rozpoczęto wyświetlanie Fotodramy stworzenia w Afryce Południowej W 1913 roku kazania Charlesa T. Russella przedrukowywało 11 południowoafrykańskich gazet, ukazujących się w czterech językach. 10 kwietnia 1914 roku w Johannesburgu odbyło się pierwsze zgromadzenie Badaczy Pisma Świętego z Afryki Południowej. Spośród 34 obecnych ochrzczono 16 osób. Dwa lata później rozpoczęto wyświetlanie Fotodramy stworzenia, która cieszyła się bardzo dobrym przyjęciem, a jej projekcje przyciągały rzesze ludzi na rozległym obszarze. Wyświetlając Fotodramę stworzenia W.W. Johnston przemierzył jakieś 8 tysięcy km. Po śmierci C.T. Russella w zborze w Durbanie nastąpił podział. Grupa, która się odłączyła od zboru, przyjęła nazwę Stowarzyszeni Badacze Pisma Świętego, jednak nie funkcjonowała ona długo.
W 1917 roku Biuro Oddziału przeniesiono do Kapsztadu. Liczba głosicieli stopniowo wzrastała i według szacunków w kraju działało wtedy około 200–300 Badaczy Pisma Świętego pochodzenia europejskiego oraz kilka zborów z czarnoskórymi głosicielami. W tym samym roku poprzez kolegę ze studiów wierzeniami Badaczy Pisma Świętego zainteresował się Piet de Jager, student teologii na uniwersytecie w Stellenbosch. Po dyskusjach z profesorami uniwersytetu dotyczącymi duszy, piekła oraz innych spornych tematów postanowił opuścić uniwersytet. Jakiś czas później zorganizowano publiczną debatę pomiędzy Pietem de Jagerem a Dwightem Snymanem, doktorem teologii Holenderskiego Kościoła Reformowanego, której przysłuchiwało się około 1500 studentów. Piet de Jager obalił argumenty swojego oponenta, posługując się we wszystkich kwestiach cytatami z Pisma Świętego i wykazując, iż nauki kościoła są z nim sprzeczne.
W 1918 roku William W. Johnston został skierowany jako sługa oddziału do Australii, a sługą oddziału w Afryce Południowej przez kolejne 6 lat został Henry Ancketill, emeryt, były członek parlamentu prowincji Natal. W roku 1924 do Biura Oddziału sprowadzono prasę drukarską, a do pomocy w południowoafrykańskim biurze skierowano z Wielkiej Brytanii Thomasa Waldera oraz George’a Phillipsa (1898–1982). Walder został sługą oddziału, a po kilku latach na tym stanowisku zastąpił go Phillips, który usługiwał w tym charakterze blisko 40 lat. W tym czasie w kraju działało 4 kolporterów i mniej niż 40 głosicieli.
W 1931 roku, po przyjęciu nazwy „Świadkowie Jehowy” na zgromadzeniu w Columbus w Stanach Zjednoczonych, wydano w Południowej Afryce broszurę „Królestwo – nadzieja świata”, zawierającą pełny tekst przyjętej rezolucji, oraz dołożono starań, by dotrzeć z nią do każdego duchownego, polityka i biznesmena. W 1933 roku biuro przeniesiono do większego, wynajętego budynku w Kapsztadzie, gdzie mieściło się do roku 1952. Pracowało w nim do 21 osób. W roku 1935 do pomocy w kapsztadzkim Biurze Oddziału skierowany został Szkot Andrew Jack, zajmujący się drukarstwem. Wkrótce nabył on dodatkowy sprzęt drukarski i uruchomił jednoosobową drukarnię. W 1937 roku uruchomiono automatyczną maszynę drukarską marki Frontex, która służyła przez następnych 40 lat do drukowania ulotek, formularzy i czasopism w języku afrykanerskim.
W 1939 roku w kraju zanotowano liczbę 555 Świadków Jehowy. Rok później osiągnięto nową najwyższą – 881 głosicieli. W styczniu 1939 roku rozpoczęto wydawanie czasopisma „Pociecha” (obecnie „Przebudźcie się!”) w języku afrykanerskim; tekst czasopisma składano ręcznie. Było to pierwsze czasopismo wydawane przez Świadków Jehowy w Afryce Południowej. Niedługo później podjęto decyzję o wydawaniu w tym języku również „Strażnicy”, której pierwszy numer ukazał się 1 czerwca 1940 roku. Wcześniej osoby posługujące się językiem afrykanerskim otrzymywały holenderskie wydanie „Strażnicy”, gdyż oba języki są do siebie podobne. Decyzja ta okazał się słuszna, ponieważ w maju 1940 roku po inwazji hitlerowców na Holandię tamtejsze Biuro Oddziału zostało nagle zamknięte. Liczba czasopism rozprowadzanych w ciągu miesiąca w języku afrykanerskim wzrosła do 17 tysięcy.
Cenzura publikacji Ze względu na neutralną postawę w trakcie II wojny światowej oraz naciski ze strony organizacji religijnych chrześcijaństwa w roku 1940 publikacje Świadków Jehowy objęto cenzurą państwową. Zaczęto rekwirować rozsyłane do prenumeratorów egzemplarze „Strażnicy” i „Pociechy”, a same czasopisma obłożono oficjalnym zakazem. Rekwirowano również wydania czasopism i inną literaturę przysyłaną z zagranicy. Mimo to, w różny sposób do Biura Oddziału w Kapsztadzie docierały pojedyncze egzemplarze angielskiego wydania „Strażnicy”, gdzie robiono skład i ją drukowano.
W sierpniu 1941 roku bez żadnego uzasadnienia cenzurą objęto również całą pocztę wychodzącą z Biura Oddziału. Jeszcze w tym samym roku minister spraw wewnętrznych wydał nakaz zarekwirowania wszystkich publikacji Świadków Jehowy na terenie Afryki Południowej. Któregoś dnia rano pod Biuro Oddziału wysłano ciężarówki Kryminalnego Biura Śledczego, na które zamierzano zapakować i wywieźć cały zapas literatury biblijnej. George Phillips obejrzał nakaz i stwierdził, że nie jest on do końca zgodny z przepisami, gdyż nie wskazano w nim tytułów książek, co było konieczne do konfiskaty. Skontaktował się on z prawnikiem oraz złożył pilny wniosek do Sądu Najwyższego w sprawie uniemożliwienia ministrowi spraw wewnętrznych zarekwirowania literatury biblijnej. Sąd Najwyższy przychylił się do złożonego wniosku, skutkiem czego policja w południe tego dnia musiała opuścić Biuro Oddziału, nie dokonawszy konfiskaty. Pięć dni później minister spraw wewnętrznych uchylił nałożony przez siebie nakaz konfiskaty oraz pokrył koszty sądowe poniesione przez Świadków Jehowy.
W okresie zakazu posiadania literatury Świadków Jehowy publikacje ukrywano w domach prywatnych. Gdy pod koniec 1943 roku urząd objął nowy minister spraw wewnętrznych, złożono wniosek o zniesienie zakazu. Na początku 1944 roku zakaz został uchylony, a dużą ilość literatury biblijnej przejętej wcześniej przez władze zwrócono do Biura Oddziału. W 1945 roku w działalności głoszenia uczestniczyło średnio 2991 osób.
Rozwój działalności We wrześniu 1942 roku w Johannesburgu zorganizowano kongres pod hasłem „Nowy świat”. W roku 1943 sługą dla braci (nadzorcą obwodu) został Gert Nel, który pracował w terenie do 1946 roku. Został zaproszony do Biura Oddziału, gdzie powierzono mu tłumaczenie publikacji na język afrykanerski, czym zajmował się do śmierci w roku 1991. W roku 1945 rozpoczęto kampanię wygłaszania wykładów publicznych, na które zapraszano osoby zainteresowane, posługując się ulotkami i plakatami. Działalność ta przyczyniała się do powstania kolejnych zborów. Pierwszym misjonarzem skierowanym do Afryki Południowej został Milton Bartlett, absolwent piątej klasy Szkoły Gilead. Został on też pierwszym nadzorcą okręgu w kraju. W tym czasie działalność kaznodziejską prowadziło 3867 głosicieli. W kwietniu 1947 roku zorganizowano w Durbanie pierwsze w Afryce Południowej zgromadzenie obwodowe.
W 1948 roku w miejscowości Strand w okolicy Kapsztadu powstała pierwsza w kraju Sala Królestwa. W tym samym roku miejscowych głosicieli odwiedzili Nathan H. Knorr i Milton G. Henschel z Biura Głównego Świadków Jehowy w Nowym Jorku. Podjęto wówczas decyzję o zakupie działki pod budowę nowej siedziby Biura Oddziału wraz z drukarnią w Elandsfontein niedaleko Johannesburga. Pierwszy numer „Strażnicy” w języku zulu ukazał się 1 stycznia 1949 roku, a wydrukowany został na niewielkim ręcznym powielaczu w południowoafrykańskim Biurze Oddziału.
W roku 1950 utworzono obwód, do którego należały wszystkie 24 zbory i grupy skupiające „kolorowych” głosicieli na terenie całego krajuMieszkańcy Południowej Afryki wywodzą się z czterech społeczności: ludności białej, czarnej, kolorowej (ludność mieszana) oraz około 1-milionowej społeczności hinduskiej.. Jego sługą został gorliwy, 'kolorowy' głosiciel, David Taylor, który rozpoczął studiowanie Biblii z Badaczami Pisma Świętego, gdy miał 17 lat. Na początku lat 50. XX wieku działalnością Świadków Jehowy zainteresowali się pierwsi przedstawiciele społeczności hinduskiej w Południowej Afryce. Jako jeden z pierwszych w 1954 roku przyjął chrzest Velloo Naicker. Pomimo obowiązywania polityki apartheidu Świadkowie Jehowy z różnych ras spotykali się wspólnie na zebraniach zborowych.