Po jego śmierci kodeks wraz z całym księgozbiorem odziedziczyła jego żona, a następnie córka, Margaret Cavendish Bentinck (zm. 1785), po czym przeszedł na własność British Museum. Część zagubionych kart odnalazł Tregelles w 1845 roku, gdy przeglądał pozostawione przez Bentleya dokumentyS.P. Tregelles, An Account of the Printed Text, s. 160..
Wolf w 1723 roku wydał wykaz jego wariantów. Wydanie jest niestaranne i łączone dla obu rękopisów (011 i 013, oznakowane jako A i B)J.K. Elliott w swej bibliografii dla greckich rękopisów NT wśród wydań tekstu 011 wymienia tylko wydanie Wolfa oraz fotograficzne facsimile Geerlingsa dla jednej strony kodeksu. (). Wettstein w swoim wydaniu Nowego Testamentu z 1751 wykorzystał pracę Wolfa. W 1772 Griesbach przeglądał jego tekst w Mt 6,6-9,18. W 1842 roku Tischendorf skolacjonował tekst tej partii rękopisu, która należała do kolekcji Harleya. Tregelles skolacjonował tekst całego kodeksu w 1847 rokuS.P. Tregelles, An Account of the Printed Text, s. 159.. Tregelles opublikował jego facsimile (patrz ilustracja).
Kodeks znany był Wettsteinowi, który wciągnął go na listę rękopisów Nowego Testamentu i nadał mu siglum G. Pod takim samym siglum znajduje się na liście Griesbacha. Gregory w 1908 nadał mu siglum 011.