Według Claremont Profile Method, tj. metody wielokrotnych wariantów, przekazuje standardowy tekst bizantyński zgodny z rodziną tekstualną Kx. Metodą tą przebadano tylko trzy rozdziały Ewangelii Łukasza (1; 10; 20), ale rozdział 10. jest niekompletny. Kx oznacza standardowy tekst bizantyjski.
Historia thumb|Johann Christoph Wolf, jeden z właścicieli kodeksu Griesbach datował rękopis na wiek XI lub XII. Scrivener datował go na wiek X, Gregory na IX lub X. Obecnie INTF datuje go na wiek IX. British Library datuje na wiek IX/X. Pewne utrudnienie w paleograficznym datowaniu może mieć niewielki rozmiar liter i niezbyt staranny charakter pisma.
Na początku XVII wieku kodeks został przywieziony ze Wschodu przez Andreasa Erasmusa Seidela (wraz z kodeksem Seidelianus II). Po jego śmierci, w 1718 roku, nabył go La Croze, królewski bibliotekarz z Berlina, który podarował go Wolfowi (świadczą o tym adnotacje na stronach 301, 338, 358), który w 1723 roku skolacjonował tekst rękopisu. W 1721 roku Wolf posłał część kart kodeksu Bentleyowi, co spowodowało rozproszenie części kart kodeksu. Scrivener czyn Wolfa określił mianem „barbarzyńskiego”. Większą część kart kodeksu nabył Edward Harley w 1731 roku i ta partia jest dziś przechowywana w British Library.