Do tworzenia nazw tlenków zazwyczaj stosuje się nomenklaturę konstytucyjną, w której stechiometrię związku oddaje się np. za pomocą przedrostków zwielokrotniających lub liczb Stocka (stopni utlenienia), np. K2O – tlenek dipotasu lub tlenek potasu CaO – tlenek wapnia Al2O3 – tritlenek diglinu lub tlenek glinu(III) CO – tlenek węgla lub tlenek węgla(II) CO2 – ditlenek węgla (zwyczajowo dwutlenek węgla) lub tlenek węgla(IV) MnO2 – ditlenek manganu lub tlenek manganu(IV)
Wyjątkiem są związki fluoru z tlenem, które są fluorkami (a nie tlenkami) ze względu na wyższą elektroujemność fluoru w stosunku do tlenu. Stąd związek OF2 to difluorek tlenu (a nie tlenek fluoru F2O).
Stopień utlenienia atomu, z którym łączy się tlen Stosunek liczby atomu do tlenu Przykłady -I 1:2 OF2 (tylko) I 2:1 Li2O, Ag2O II 1:1 CaO, MnO III 2:3 Cr2O3, Al2O3 IV 1:2 CO2, TiO2 V 2:5 N2O5, V2O5 VI 1:3 CrO3, SO3 VII 2:7 Mn2O7, Cl2O7 VIII 1:4 OsO4 RuO4Tlenki mieszane różnie Fe3O4 = FeO·Fe2O3 Mn3O4 = MnO·Mn2O3
Otrzymywanie tlenków 1. Bezpośrednia synteza z pierwiastków – tym sposobem można otrzymać najwięcej tlenków.
2Ba + O2 → 2BaO S + O2 → SO2