Po ukończeniu studiów uprawia wszechstronne malarstwo sztalugowe (portrety, pejzaż, malarstwo rodzajowe), jak również polichromię (kościół w Łomży), grafikę użytkową, witrażownictwo (kościół w Grodnie; prowadził pracownię witraży w Warszawie), a także malarstwo sakralne (Kościół Świętego Krzyża w Warszawie, Bazylika Najświętszego Serca Jezusowego na warszawskiej Pradze, Kościół Bożego Ciała na Kamionku w Warszawie, Kościół Świętego Stanisława na warszawskiej Woli). Jedna z jego prac – obraz „Matka Boska Częstochowska” – została w 1937 roku podarowana papieżowi.
W czasie wojny i okupacji przeżył kampanię wrześniową i obóz jeniecki. Dwukrotnie tracił mienie i dorobek artystyczny w zburzonych podczas bombardowań mieszkaniach. Po powstaniu warszawskim próbuje jednak dokumentować zniszczenia miasta, a cykle jego rysunków znajdują się obecnie w Instytucie Sztuki PAN i Muzeum WarszawyKrystyna Liszewska, Janusz Plepis, Portrety osobistości i mieszkańców Warszawy w zbiorach Muzeum Historycznego m.st. Warszawy, wyd. PWN, Warszawa 1990, s. 235, 247–249.. Po wyzwoleniu przenosi się na Ziemie Odzyskane i bierze czynny udział w organizowaniu tam Związku Polskich Artystów Plastyków.