Jan Wiśniewski (ur. 18 grudnia 1904 w Warszawie, zm. 10 czerwca 1977 tamże) – polski malarz i scenograf(red.) Maria Serafińska, Słownik Artystów Plastyków, wyd. Okręg Warszawski ZPAP, Warszawa 1972, s. 628..

Życiorys Urodził się 18 grudnia 1904 w Warszawie (większą część swego życia związał z tym miastem), w rodzinie Teofila i Karoliny z Kochanków. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1924). Po ukończeniu z wyróżnieniem Warszawskiej Szkoły Rysunkowej studiuje w latach 1924–1928 w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, pod kierunkiem Tadeusza Pruszkowskiego. Już w czasie studiów, od roku 1927 bierze czynny udział w wystawach ZachętyKarta Informacyjna oraz Coroczne Sprawozdanie Państwowego Instytutu Sztuki, Pracownia Dokumentacji Sztuki Współczesnej. i zdobywa liczne wyróżnienia, np. „Zaszczytne wyróżnienie” za obraz DynieTowarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, Salon 1937, Przewodnik 128, grudzień, s. 17, 43..

Po ukończeniu studiów uprawia wszechstronne malarstwo sztalugowe (portrety, pejzaż, malarstwo rodzajowe), jak również polichromię (kościół w Łomży), grafikę użytkową, witrażownictwo (kościół w Grodnie; prowadził pracownię witraży w Warszawie), a także malarstwo sakralne (Kościół Świętego Krzyża w Warszawie, Bazylika Najświętszego Serca Jezusowego na warszawskiej Pradze, Kościół Bożego Ciała na Kamionku w Warszawie, Kościół Świętego Stanisława na warszawskiej Woli). Jedna z jego prac – obraz „Matka Boska Częstochowska” – została w 1937 roku podarowana papieżowi.

W czasie wojny i okupacji przeżył kampanię wrześniową i obóz jeniecki. Dwukrotnie tracił mienie i dorobek artystyczny w zburzonych podczas bombardowań mieszkaniach. Po powstaniu warszawskim próbuje jednak dokumentować zniszczenia miasta, a cykle jego rysunków znajdują się obecnie w Instytucie Sztuki PAN i Muzeum WarszawyKrystyna Liszewska, Janusz Plepis, Portrety osobistości i mieszkańców Warszawy w zbiorach Muzeum Historycznego m.st. Warszawy, wyd. PWN, Warszawa 1990, s. 235, 247–249.. Po wyzwoleniu przenosi się na Ziemie Odzyskane i bierze czynny udział w organizowaniu tam Związku Polskich Artystów Plastyków. W roku 1949 wraca do Warszawy, do Teatru Polskiego, gdzie obejmuje stanowisko kierownika pracowni scenograficznej, i pracuje tam do roku 1971, sporządzając wiele scenografii do wybitnych sztuk wystawianych w tym teatrze(red.) Zbigniew Wilski, Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900–1980, tom II, wyd. PWN, Warszawa 1994, s. 764.. Przez cały ten czas nie przestaje tworzyć, a jego prace prezentowane w Zachęcie cieszą się wciąż dużym zainteresowaniem (przykładowo: obraz „Portret Staszica” zostaje zakupiony przez Muzeum Górnictwa w ZabrzuKatalog VII, Wystawa Zimowa o charakterze ogólnopolskim, Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych, Warszawa 1951., a dzieło „Lelewel na emigracji” przez Ministerstwo Kultury i Sztuki).

W okresie powojennym eksperymentuje ciągle w dziedzinie malarstwa, poszukując nowych środków wyrazu, jednak zawsze w konwencji realistycznej. W latach 60. i 70. pod pseudonimem Wiewski maluje dla DESY zagranicznej, która wysyła jego obrazy do wielu krajów świata.

Jego śmierć jako artysty nie pozostała przemilczana. Pośmiertnie zorganizowano w Zachęcie autorską wystawę jego prac, z której wydano ilustrowany katalog, a liczne obrazy tam zaprezentowane szybko znalazły nabywcówZwiązek Polskich Artystów Plastyków, Jan Wiśniewski 1904–1972, Malarstwo, Warszawa 1981..

Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (22 lipca 1953) „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci i uczniowie szkoły imienia Tadeusza Reytana w Warszawie Kategoria:Artyści związani z Warszawą Kategoria:Członkowie Związku Polskich Artystów Plastyków Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Polscy scenografowie teatralni Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Zmarli w 1977