Był uważany za czołowego przedstawiciela dogmatycznego, „lewego” skrzydła PZPR, występował przeciwko rewizjonizmowi, na tym tle uczestniczył podczas XI Plenum KC PZPR w czerwcu 1981 w nieudanej próbie odwołania Stanisława Kani z funkcji I sekretarza partii. Patronował założonemu w grudniu 1980 Klubowi Partyjnej Inteligencji Twórczej „Warszawa 80”, dystansując się jednak publicznie od nacjonalizmu wspieranego przez klub Zjednoczenia Patriotycznego „Grunwald”. Sprzeciwiał się rozwojowi w PZPR tzw. struktur poziomych. Przeciwko jego działalności wymierzony był list otwarty prezesa Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich Stefana Bratkowskiego z marca 1981. W okresie 1982–1985 był ambasadorem PRL w Związku Radzieckim. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W 1985 został odwołany ze stanowiska jako przeciwnik gen. Wojciecha Jaruzelskiego blisko związany z czynnikami radzieckimi i usunięty na margines życia politycznego. W latach 1985–1989 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Polish Perspectives”.

W 1989 włączył się w działalność stowarzyszenia Postęp i Demokracja, zawiązanego przez byłych dogmatyków w opozycji do rozmów Okrągłego Stołu. W marcu 1990 został członkiem założycielem Stowarzyszenia Marksistów Polskich.