Słowem („stały”, „trwały”) poeta określa przeciwstawione wartościom materialnym wartości duchowe. We fragmencie 13 W. określa tym samym przymiotnikiem właśnie wartości materialne, mając jednak na myśli bogactwo dane od bogów, a więc zdobyte uczciwie i nieprzemijające w tym właśnie sensie. Cała formuła o „przemijalności dóbr materialnych”, w istocie rzeczy tautologiczna, odnosi się we fragmencie 15 W. najprawdopodobniej do tego, że dóbr materialnych nie można zatrzymac po śmierci, cnotę natomiast można – takie przekonanie Solona potwierdza fragment 24 W.
Użyte w tekście słowa i mają przede wszystkim wymiar etyczny, należy jednak pamiętać, że dla arystokracji greckiej oznaczały one także przynależność rodową, tj. dobrze i źle urodzonych. Prawdopodobnie właśnie ze względu na użycie przez Solona elementów aparatu pojęciowego etyki greckiej arystokracji rodowej tekst został włączony do Theognidei, która stanowi zbiór utworów charakterystycznych dla jej umysłowości. W kontekście Theognidei następuje jednak przesunięcie w wymowie utworu, polegające na zawężeniu sensu użytych pojęć z ogólnoetycznego na typowy dla etyki arystokratycznej.
Bibliografia Liryka grecka, t. I, Jamb i elegia, oprac. Krystyna Bartol, Warszawa-Poznań 1999
Przypisy
Kategoria:Literatura starożytnej Grecji