Solon wskazuje, że wśród wartości moralnych najwyższe miejsce zajmuje areté, którą jako nieprzemijającą szlachetność ducha przeciwstawia dobrom materialnym. Mówi, że ludzie zarazem bogaci i źli są liczni, w przeciwieństwie do nielicznych ludzi dobrych, którzy cierpią przy tym biedę. Nie czyni jednak uogólnienia, że wszyscy źli są bogaci, a wszyscy dobrzy są biedni – przeczy takiej interpretacji wiele innych zachowanych fragmentów jego twórczości – a potępia jedynie sposoby zdobywania bogactwa sprzeczne z ideałem etycznym areté. Należy też zauważyć, że w etyce okresu archaicznego pojęcie cnoty było ściśle powiązane z pojęciem bogactwa – Solon nie potępia więc samego posiadania bogactw, ale jedynie zachwianie naturalnego porządku świata, jakim jest zachodzące w jego czasach zerwanie związku między cnotami heroicznymi a bogactwem, pogoń za zyskiem obca ideałowi arystokratycznemu.