Dtsch Z Nervenheilk 123, ss. I–IV, 1931.

Dorobek naukowy Prace Jakoba dotyczyły różnych aspektów neuropatologii: zajmował się urazowymi uszkodzeniami mózgu, a także neuropatologią ataksji Friedreicha i stwardnienia rozsianego. Jako pierwszy opisał chorobę Alpersa i, niezależnie od Hansa Gerharda Creutzfeldta, chorobę znaną dziś jako choroba Creutzfeldta-Jakoba. Gdy wykładał w Ameryce Północnej i Południowej, napisał pracę o neuropatologicznych aspektach żółtej febry. Na zaproszenie brazylijskiego rządu przez trzy miesiące prowadził kurs neuropatologii w Rio de Janeiro. Wykładał też w Buenos Aires, Santiago i Montevideo.

Wybrane prace Über die feinere Histologie der sekundären Faserdegeneration in der weissen Substanz des Rückenmarks (mit besonderer Berücksichtigung der Abbauvorgänge), 1912 Experimentelle Untersuchungen über die traumatischen Schädigungen des Zentralnervensystems (mit besonderer Berücksichtigung der Commotio cerebri und Kommotionsneurose), 1912 Die extrapyramidalen Erkrankungen: mit besonderer Berüchsicktigung der pathologischen Anatomie und Histologie und der Pathophysiologie der Bewegungsstörungen. Monographien aus dem Gesamtgebiete der Neurologie und Psychiatrie, Berlin, 1923 Normale und pathologische Anatomie und Histologie des Grosshirns. Leipzig, 1927-1928 Das Kleinhirn.