Elementy układu serotoninergicznego występują także w komórkach układu odpornościowego. Receptory serotoninowe opisano m.in. w monocytach, makrofagach, komórkach dendrytycznych oraz limfocytach, a serotonina może modulować ich migrację i aktywność. Efekt zależy od typu komórki, receptora oraz warunków miejscowych.
Jednym ze źródeł serotoniny w miejscu uszkodzenia lub zapalenia są aktywowane płytki krwi.
Znaczenie kliniczne
Zaburzenia depresyjne
Układ serotoninergiczny od wielu dziesięcioleci jest przedmiotem badań nad patofizjologią zaburzeń depresyjnych. W XX wieku rozwinęły się hipotezy monoaminowe depresji, których uproszczona wersja bywała przedstawiana jako twierdzenie, że depresja wynika z „niedoboru serotoniny”.
Przegląd parasolowy Moncrieff i in., obejmujący m.in. badania stężenia serotoniny i jej metabolitów, dostępności receptorów 5-HT₁A i SERT, eksperymentalnego zmniejszania dostępności tryptofanu oraz badań genetycznych, nie wykazał spójnych dowodów na prosty model, zgodnie z którym depresja wynika z obniżonego stężenia lub ogólnie zmniejszonej aktywności serotoniny.