Pisał książki dotyczące historii ziem białoruskich i Białorusinów, m.in. „Вітаўт Вялікі і Беларусы”, „Доктар Францішак Скарына – першы друкар беларускі”, „Магнушэўскі, Паўлюк Багрым, Баброўскі”, „Да гісторыі беларускага палітычнага вызвалення”, „Міхал Забэйда-Суміцкі і беларуская народная песня”. Po włączeniu Wileńszczyzny do Litwy jesienią 1939 r., stanął na czele Centrum Białoruskiego w Wilnie, działającego na rzecz poprawy sytuacji ludności białoruskiej. Po zajęciu Litwy przez Armię Czerwoną w czerwcu 1940 r., znalazł się pod ścisłym nadzorem NKWD. 22 maja 1941 r. w jego mieszkaniu została przeprowadzona rewizja. Jednak NKWD nie zdążyło go już aresztować i skazać ze względu na atak wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca tego roku. Ksiądz A. Stankiewicz oprócz pracy duszpasterskiej w języku ojczystym w Wilnie, działał na rzecz otwierania białoruskich szkół. Uczył w gimnazjum białoruskim w okupowanym Wilnie, stojąc przez pewien czas na jego czele. Wydawał pismo „Kрыніца”. Był autorem książek pt. „Вучнёўскі малітаўнічак” і „Патрэбнейшыя выняткі з Рытуалу”. Po zajęciu przedwojennych południowo-wschodnich obszarów II RP przez Armię Czerwoną w poł. 1944 r., pozostał na ich terenie. Pod koniec 1944 r. został aresztowany przez NKWD, ale wkrótce zwolniony. W 1949 r.