Po ustanowieniu Białoruskiej Republiki Ludowej wszedł w skład Rady BRL. W 1919 r. przyjechał do Wilna. Uczył w białoruskim gimnazjum. W latach 1922–1928 był posłem do polskiego Sejmu z listy Bloku Mniejszości Narodowych. Wraz z ks. Wincentem Hadleŭskim reprezentował chadecko-narodowy odłam w ruchu białoruskim, przeciwny opcji skierowanej ku Białoruskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej. W czasie działalności parlamentarnej występował za obroną białoruskich interesów narodowych, walczył o zgodę na zakładanie kolejnych szkół białoruskich i wygłaszanie kazań po białorusku. Od 1925 r. zasiadał w klubie poselskim Białoruskiego Związku Włościańskiego. W 1926 r. założył w Wilnie białoruskie wydawnictwo im. Franciszka Skaryny, wydające głównie białoruskie publikacje o charakterze katolickim. W tym samym roku wraz z ks. W. Hadleŭskim współzakładał Białoruską Chrześcijańską Demokrację, która w 1935 r. przekształciła się w Białoruskie Zjednoczenie Ludowe. Od 1927 r. wydawał pismo „Хрысціянская думка”. Wspierał pisma „Калоссе”, „Самапомач”, „Шлях моладзі”. Należał do kierownictwa Białoruskiego Komitetu Narodowego w Wilnie, Towarzystwa Szkoły Białoruskiej, Instytutu Kultury Białoruskiej i Białoruskiego Instytutu Gospodarki i Kultury z siedzibą w Warszawie. Od 1930 r. pełnił obowiązki opiekuna duchownego Białoruskiego Związku Studentów.