thumb|left|Wykres częstości liter polskiego alfabetu w tekście napisanym po polsku ma charakterystyczny i przewidywalny kształt. Szyfr Cezara „przesuwa” ten rozkład, dzięki czemu przy dostatecznie długim tekście możliwe jest ustalenie przesunięcia szyfrującego poprzez przyrównanie rozkładu liter w szyfrogramie do tego wykresu. W drugim przypadku szyfr Cezara jest jeszcze prostszy do złamania. Ponieważ istnieje skończona liczba możliwych przesunięć (32 w języku polskim), każda z kombinacji może być przetestowana atakiem brute force. Jednym ze sposobów uczynienia tego jest wypisanie fragmentu zaszyfrowanego tekstu w tabeli razem z jego wszystkimi możliwymi przesunięciami – technika zwana czasem „układaniem elementu jawnego” (ang. completing the plain component). Niech przykładowym szyfrogramem będzie DŹDŃŚADRMI. Bez wnikliwej analizy można od razu zauważyć, że rozkodowanie tekstu następuje przy przesunięciu 5. Istnieje jeszcze jeden sposób wykorzystania takiej tabeli. Pod każdą literą szyfrogramu wypisywane są w odwrotnej kolejności poprzedzające ją litery w alfabecie. Można wykorzystać ten fakt w celu szybszego rozkodowania tekstu, używając zestawu pasków z pionowo wypisanymi literami alfabetu także w odwrotnej kolejności.