Bitwa pod Rivoli – starcie zbrojne podczas I wojny koalicyjnej, które miało miejsce 14–15 stycznia 1797 roku pomiędzy republikańską armią francuską dowodzoną przez Napoleona Bonaparte a cesarskimi wojskami austriackimi pod dowództwem Josepha Alvinczy'ego. Decydujące dla kampanii włoskiej zwycięstwo Bonapartego umożliwiło Francuzom całkowite zajęcie północnej Italii.
Wprowadzenie Dla francuskich operacji na froncie północnowłoskim decydujące znaczenie strategiczne miało zdobycie i opanowanie zajmowanej wciąż przez Austriaków Mantui. Oblężenie tej twierdzy z zamkniętym w niej silnym korpusem cesarskiego generała Beaulieu, podjęto latem 1796 siłami dywizji (8500 żołnierzy) gen. Séruriera. Utrzymanie potężnej twierdzy na nizinie Padu, dominującej nad strategicznie ważnymi dolinami Mincio i Adygi, miało równie doniosłe znaczenie dla wojsk cesarskich, lecz kilkakrotne wcześniejsze próby odsieczy i zdjęcia tego oblężenia nie przyniosły powodzenia. Według planu Bonapartego skuteczną osłonę wojsk oblężniczych zapewniały: dywizja gen. Lannesa (2800 żołnierzy) w Ferrarze i gen. Massény (9000) pod Weroną, korpus gen. Augereau (10500) w Legnago i Jouberta (10300) pod La Coroną wraz z oddziałem generała Reya (4300) pod Salo. Łącznie w dyspozycji Bonapartego znajdowało się 45400 żołnierzyZygmunt Ryniewicz: Leksykon bitew świata, dz.