Wybór padł na Gaspara de Guzmán, hrabiego Olivares, podówczas faworyta następcy tronu, który po upadku Lermy rozpoczął swą drogę do wielkiej kariery. W tym czasie jednak Góngora cierpiał już na miażdżycę tętnic, która rozwijała się coraz szybciej. Poeta często tracił przytomność, cierpiał na bóle głowy i zaniki pamięci. W 1626 zrujnowany i schorowany wrócił do Kordowy. Umarł w swoim rodzinnym mieście rok później.
Twórczość Już jako młody człowiek, podczas studiów na uniwersytecie, Góngora sięgał po pióro i próbował swoich sił w poezji. Wiadomo, że pierwsze jego dzieła powstały nie później niż w roku 1580 – były to głównie sonety i romance. Bardzo szybko zdobył sławę i uznanie współczesnych – już w 1585 w swoim utworze La Galatea wychwalał go Miguel de Cervantes. Mimo że poezja Góngory była wysoko oceniana i szeroko komentowana przez całe życie artysty, to żadne z jego dzieł nie zostało wydane drukiem, lecz krążyły w odpisach po całej Hiszpanii. Dopiero w 1623 zadłużony Góngora podjął nieudaną próbę publikacji swojej twórczości. Pierwszy zbiór ukazał się tuż po śmierci poety – Juan López Vicuña wydał Obras en verso del Homero español (Hiszpańskiego Homera dzieła wierszem).