włóczęgów) o stopień starszego ochotnika dla kandydatów nowo wstępujących do drużyn wędrowników bez wcześniejszego doświadczenia harcerskiego i próbę wędrowniczą (włóczęgi).
Drużyny żeńskie - po 1925r.
W harcerstwie żeńskim w 1925 (rozkaz Głównej Kwatery Żeńskiej L.2 z 2 czerwca 1925) ustalono pięciostopniowy system prób na stopnie: ochotniczka pionierka samarytanka przewodniczka harcerka Rzeczypospolitej.
Ewa Grodecka opisuje je w 1937 w nieco innym podziale: ochotniczka pionierka samarytanka wędrowniczka przewodniczka.
Pierwsze trzy stopnie były realizowane przez dziewczęta w wieku 11 – 16 lat, natomiast kolejne adresowano do dziewcząt starszych. Granice wiekowe nie były ustalone sztywno: Okres samarytanki stoi na granicy dwóch etapów wychowania harcerskiego. W pewnych wypadkach zamyka on etap młodszych dziewcząt, w innych wchodzi już w okres dziewcząt starszych. Zależy to przede wszystkim od czynników psychologicznych: kierować się tu będziemy znajomością naszych dziewcząt, ich rozwoju, potrzeb indywidualnych i warunków zewnętrznych. Według nich będziemy postępować, im podporządkujemy wytyczne organizacyjne. Zwróćmy uwagę: żaden program próby nie określa sztywno wieku, w jakim określony stopień powinien być przez dziewczęta zdobyty.