Internowany w stanie wojennym od 16 grudnia 1981 do 4 grudnia 1982. Następnie pozostawał bez pracy, angażował się w działalność podziemnych struktur „Solidarności”, należał do Solidarności Polsko-Czechosłowackiej. W czerwcu 1984 wyemigrował do Norwegii, wspierał tam polską opozycję w organizacji „Solidaritet Norge-Polen”, gdzie był wiceprzewodniczącym. Do Polski powrócił w 1991, pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, następnie w Fundacji Batorego. Od początku 1993 ponownie mieszkał w Norwegii, gdzie w latach 1996–2000 był zatrudniony w „Orkla-Media” AS w Oslo. W 2001 kolejny raz powrócił do Polski. Podjął pracę w zależnym od „Orkli” Dolnośląskim Wydawnictwie Prasowym we Wrocławiu (2001–2003), następnie był m.in. pracownikiem Urzędu Miejskiego Wrocławia (2004–2005 i od 2009), doradcą wojewody dolnośląskiego (2007–2008). W 2006 startował bez sukcesu w wyborach samorządowych do Rady Miasta Wrocławia.