Polityka ta spowodowała zagrożenie dla władzy radzieckiej, związane z rozwojem ukraińskiej kultury i oświaty, oraz wzrostem identyfikacji narodowej. Dlatego też po umocnieniu się u władzy, Stalin zdecydował się zakończyć tę politykę, doprowadzając do skazania na śmierć części czołowych działaczy, a część przenosząc poza granice USRR.
Trwałym skutkiem polityki ukrainizacji stała się również zmiana składu narodowościowego miast USRR. Na przykład w Charkowie w 1923 r. jako Ukraińcy określało się 38% mieszkańców, natomiast w 1933 – połowa.
Ocena polityki ukrainizacji W nowszych badaniach historycznych przeważają sceptyczne oceny polityki ukrainizacji, zrywające z jej dotychczasowym postrzeganiem jako autentycznie prowadzącej do upowszechniania języka ukraińskiego w administracji i życiu codziennym. Współcześni historycy ukraińscy twierdzą, że statystyki ukrainizacji przedstawiane przez władze radzieckie są zawyżone. Istnieje również pogląd, iż w wyniku ukrainizacji miasta USRR stały się jedynie dwujęzyczne, nie zaś w całości ukraińskojęzyczne, zaś mimo dopływu Ukraińców do administracji wśród urzędników dominowało utożsamianie się z rosyjskościąS. Yekelchyk: Ukraina, s. 133.. Serhij Jekelczyk twierdzi jednak, że zdobycze kulturowe uzyskane dzięki korienizacji w USRR są trudne do przecenienia:
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka Kategoria:Kultura w ZSRR