Zakończenie polityki „ukrainizacji” Jeszcze w latach 20. XX wieku centralne władze ZSRR wprowadzały ograniczenia dla polityki ukrainizacji. W 1925 r. Ołeksandr Szumski zasugerował w rozmowie ze Stalinem zastąpienie szefa KP(b)U, Żyda Kaganowicza, Ukraińcem Własem Czubarem. Stalin stwierdził jednak, iż takie posunięcie byłoby „niewskazane”S. Yekelchyk: Ukraina, s. 134.. W roku następnym, w liście do liderów KP(b)U stwierdził, iż kreowanie u robotników ukraińskich świadomości narodowej jest niedopuszczalne, gdyż w rezultacie przestają oni identyfikować się z ideologią partii, powstaje również ryzyko wybuchu antagonizmów narodowościowych. W 1928 r. szef Ukraińskiego Instytutu Marksizmu-Leninizmu Matwij Jaworskyj został usunięty z partii za „kreowanie ukraińskiego ruchu rewolucyjnego”, gdyż wyrażał pogląd, iż udział Ukraińców w powstaniu ZSRR jest przejawem nie tylko ruchu socjalistycznego, ale i walki o niepodległość Ukrainy. Wydarzenie to stało się początkiem poszukiwań dalszych przypadków „odchylenia nacjonalistycznego” wśród historyków USRRS. Yekelchyk: Ukraina, s. 134–135..