Z dalszej części listu można zrozumieć, że według papieża jest to sytuacja wyjątkowa: „gdy dana osoba, lub jej bliscy znajdą się w sytuacji koniecznej” (łac. in sua aut in suorum necessitate). Normalnym szafarzem są księża, a także sam biskup, który ten olej przygotował. Namaszczeniu towarzyszyła modlitwa z nałożeniem rąk przyzywająca Ducha Świętego nad chorym.
Starym świadkiem modlitwy połączonej z namaszczeniem poświęconym olejem jest Euchologion Serapiona z Thmuis (IV/V w.). Kolejne teksty rytuałów datowane są dopiero na drugą połowę VII w. Wszystkie najstarsze znane bizantyjskie euchologia (sakramentarze) z VIII w. zawierają modlitwy za chorych oraz modlitwę, w jednej lub dwóch wersjach, poświęcenia oleju. W Prawosławiu jest ona w prawie niezmienionej formie używana do dziś:
Podobnie dotarła do dziś modlitwa podczas namaszczania olejem. Zaczyna się od słów „Ojcze Święty, lekarzu dusz i ciał”. Brzmi ona następująco: