Uzyskane w relatywnie prostym modelu wyniki zespołu Jolkkonena zostały potwierdzone w symulacjach wykorzystujących kwantowomechaniczne modele molekularne pułapkowania HArF w sieci krystalicznej argonu. Przesunięcie częstości drgań wiązania w kierunku fioletu wynika także z prac modelowych nad kompleksami HArF z cząsteczkami azotu (). Wyniki te zostały potwierdzone doświadczalnie, kompleks otrzymano naświetlając HF uwięziony w sieci krystalicznej zestalonego argonu domieszkowanego azotem, a następnie „hartowanie” powstałych jonów w matrycy. Przesunięcie ku fioletowi wynika ze zwiększonego rozdziału ładunku pomiędzy jonami i po utworzeniu kompleksu. Podobny efekt zaobserwowano także podczas modelowania kompleksów , i , natomiast w przypadku kompleksów z cząsteczkami fosforu oraz wodorku berylu przewidywane jest przesunięcie częstotliwości drgań wiązania ku czerwieni.
Stabilność termiczna Opisany w pierwszych doniesieniach dotyczących otrzymania HArF zanik pasm absorpcyjnych dla fal 1969,5 cm⁻¹, 687,0 cm⁻¹ i 435,7 cm⁻¹ w temperaturze 27 K był (i niekiedy nadal jest) interpretowany jako rozkład omawianego związku.