Historycy Kościoła Bożego Dnia Siódmego utrzymują, że zwolennicy prorokini, zakładając odrębny Kościół, oddzielili się od Kościoła Bożego, który jakkolwiek nie był jeszcze oficjalnie zorganizowany, stanowił jednak społeczność o określonych zasadach wiary, które nie wspominały o jakimkolwiek innym objawieniu Bożym, poza Biblią. Powołują się również na fakt, iż wyznawcy adwentu zachowujący szabat w latach 1845–1860, nie będąc w tym czasie zrzeszeni w żadnej organizacji kościelnej, posługiwali się nazwą Kościół Boży (ang. Church of God), a dla wielu z nich obce były nauki oparte na widzeniach Ellen G. White, które głosi Kościół Adwentystów Dnia SiódmegoA.N. Dugger, C.O. Dodd, A History of the True Church, W. Va. 1936..
Pierwsze sprzeciwy wobec autorytetu tzw. widzeń Ellen G. White pojawiały się już w latach 50. XIX wieku. W 1858 roku Gilbert Cranmer ze stanu Michigan, oraz w 1860 roku grupa wiernych z Iowa, postanowili ostatecznie zerwać stosunki z tymi, którzy dopuszczali cokolwiek, poza Biblią, do rangi pism natchnionych. Podobne grupy, uznające siebie za wierne wobec poselstwa o powtórnym przyjściu Chrystusa i aktualności dekalogu, a jednocześnie odrzucające objawienia prorokini, konsolidowały się wokół ciała określanego jako Kościół Boży.