Gdy plany zostały dopracowane czołowi fenianie spotkali się z prezydentem USA Andrew Johnsonem, który zaaprobował plan ataku i obiecał, iż Stany Zjednoczone uznają fakty dokonane, jeśli akcja zbrojna zakończy się powodzeniem. Jako akt dobrej woli Johnson polecił uwolnić skazanego wyrokiem sądowym aktywistę fenian Johna Mitchela, który został wysłany do Francji jako oficjalny przedstawiciel organizacji w tym kraju.
Plan agresji został zatwierdzony 19 lutego 1866 i natychmiast przystąpiono do przygotowań.
Przebieg inwazji Zanim nastąpił planowany atak na Kanadę, przeprowadzono dodatkową operację inwazji na Nowy Brunszwik. Według planu miało to być akcja myląca czujność brytyjską. 19 kwietnia niewielki oddział wyruszył z Maine i opanował wyspę Campo Bello należącą do Nowego Brunszwiku. Brytyjczycy, którzy zostali poinformowani o planach, w krótkim starciu z udziałem okrętu przepędzili agresorów. To pierwsze starcie, choć zakończyło się sromotną klęską fenian, spełniło swoje zadanie. Brytyjczycy przekonani, że była to główna agresja zaprzestali obserwowania nieprzyjaciół.