Pamiętając o tajemnicy Wcielenia nie są obojętni na problemy ludzi.
Mistyka chrześcijańska dzieli się zasadniczo na dwa nurty: zachodni i wschodni.
Historia Za podstawowy fakt leżący u źródeł chrześcijańskiej mistyki uważa się nawrócenie św. Pawła opisane w Dziejach Apostolskich, rozdz. 9,1-19 oraz 22,5-16 i 26, 9-18.
Ramy chrześcijańskiej mistyce pierwszych dwóch wieków nadała duchowość judaizmu. B. McGinn nazwał to matrycą żydowską, w której centrum były słowo Boże – wydarzenie Boga mówiącego do swego ludu, a także wrażliwość apokaliptyczna. Wkrótce do źródeł inspirujących duchowość mistyczną Kościoła dołączył grecki ideał kontemplacyjny. Wśród ważniejszych autorów, którzy dali początek refleksji mistycznej, byli Filon z Aleksandrii, Orygenes i Klemens Aleksandryjski, a także Ewagriusz z Pontu. Szczególnym środowiskiem, w którym rozwinęła się mistyka wczesnochrześcijańska, był ruch mnichów pustyni, tzw. ojców pustyni.
W późniejszych wiekach duchowości Wschodu i Zachodu nabrały swoich odrębnych specyfik.