Około 1528 na dworze księcia Ferrary Herkulesa I d’Este skupiło się wielu francuskich radykalnych protestantów (m.in. Clément Marot i Jan Kalwin), zaproszonych przez żonę księcia – córkę króla Francji Ludwika XII – Renée. Z tego powodu księżna została oskarżona przez Inkwizycję o herezję i po śmierci męża wróciła do Francji.
Przyczyny upadku Włoska reformacja upadła w krótkim czasie około 70 lat z powodu szybkiej i energicznej reakcji Kościoła katolickiego. Tylko papież Pius V skazał na śmierć 40 włoskich protestantów. Latem 1542 włoska Inkwizycja zreorganizowała się, aby skutecznie zwalczać innowierców we wszystkich włoskich państwach. W wyniku tego zagrożenia większość włoskich reformatorów uciekła do bardziej tolerancyjnych krajów północnej i wschodniej Europy, m.in. do Polski, gdzie w Krakowie osiadła grupa włoskich unitarian, popieranych nieoficjalnie przez królową Bonę. Już około roku 1600 protestantyzm praktycznie przestał istnieć we Włoszech, a katolicyzm stał się jedyną religią i fundamentem społeczeństwa. W warunkach włoskich, gdzie Kościół rzymskokatolicki od wieków skutecznie zwalczał różnorodne „herezje”, reformatorzy religijni nie mieli szans na szerszą działalność i na propagowanie swoich poglądów.