Rodzima sztuka górali podhalańskich została doceniona dopiero przez kolejnego dyrektora, którym w 1901 roku został Stanisław Barabasz.
W założeniu szkoła miała przywrócić przemysł domowy. Jako element realizowanego przez przybyszy z zewnątrz pozytywistycznego programu „pracy u podstaw” w regionie tatrzańskim, umożliwiła szybkie zastąpienie gospodarki chłopskiej dochodowym przemysłem turystycznym. Rękodzielnicza produkcja jej uczniów i absolwentów była adresowana do napływających coraz liczniej kuracjuszy, znajdowała także zbyt poza Zakopanem.
Dwudziestolecie międzywojenne W 1918 szkoła przyjęła nazwę Państwowa Szkoła Przemysłu Drzewnego. W roku 1922 dyrekcję objął Karol Stryjeński. Pomimo ogromnych trudności materialnych, nowy dyrektor rozbudował budynek szkolny i internat, a jednocześnie przeprowadził gruntowną reformę szkoły. Przeprowadzone zmiany szybko zaowocowały sukcesami. Na Wystawie Sztuk Dekoracyjnych w Paryżu w 1925 roku, szkoła otrzymała trzy nagrody za: drzeworyty, metodę nauczania i dyplom złotego medalu za rzeźbę, a także wyróżnienie honorowe dla samego Stryjeńskiego.