Stąd właśnie wyrosła w szkołach rabinackich ogromna masa nauczania wyprowadzonego z pisanego słowa według specyficznych zasad rozumowania, kształtowane przez całe pokolenia ezoteryczne nauczanie znawców Pisma jako oficjalna interpretacja Prawa, ostatecznie spisana – szczególnie w Misznie i w Talmudzie. Stopniowo samo Prawo znalazło się w cieniu nauczania tradycyjnego – mimo to praktycznie każde słowo składające się na tradycje zostało wypowiedziane by przypominać rabinom o ścisłym związku tradycji z Prawem. Słowo „Miszna” oznacza „powtórzenie prawa” – jej źródła tkwią w powiedzeniach uczonych tannaickich, tj. „powtarzających”. Baraita to powiedzenie jakiegoś uczonego w piśmie nie włączone do Miszny – wszystkie Baraithoth zgromadzone są albo w Tosefcie, albo w Gemarze; Miszna i Gemara składają się na Talmud, „nauczanie” (pisma). W nauczaniu tym rozróżnia się halakę (drogę lub prawo zwyczajowe) i agadę, informację o Prawie lub podaną przez Prawo. Prawo jest więc rozumiane jako źródło wszelkiej tradycji, nawet jeśli w praktyce tradycja znosi literę Prawa. Co więcej, . Wysoka ranga tradycji ustnej wyraża się też w przypisywaniu jej dawnego pochodzenia. Często sądzi się, że została ona objawiona Ezdraszowi przez Boga jako wiedza ezoteryczna przeznaczona do przekazywania wtajemniczonym uczniom.