rabban, rabboni), co doprowadziło do wyklarowania hierarchii użyć tego słowa: rabbi miało znaczyć więcej niż rab, rabban więcej niż rabbi, a imię własne – więcej niż rabban. Ostatnia część tej tradycyjnej reguły odnosi się w szczególności do wielkich nauczycieli Hillela i Szammaja, o których mówi się zawsze używając samych imion. Następca Hillela, Gamaliel, tytułowany był samym słowem rabban, tak samo jak Jochanan ben Zakkai. Palestyńscy uczeni w piśmie określani są tytułem "rabi" i imieniem. Rabbi Juda ha-Nasi, główny autor Miszny, często jest określany po prostu jako rabbi (par excellence); czysty tytuł rab oznacza Abbę Arika (zm. 247), założyciela szkoły w Sorze.
Prawo musi być oczywiście głównym przedmiotem zainteresowań rabina, jako jedyne źródło wiedzy religijnej, doskonały wyraz woli Boga, i główna reguła kierująca codziennym życiem ludzi. Ale Prawo nie omawia explicite każdej możliwej sytuacji: jako prawo dane przez Boga musi jeszcze przez umysł uczonego rabina uczestniczyć w nieskończoności Bożego Prawodawcy. Nie tylko zdania, ale nawet poszczególne słowa, a nawet liczba liter posiada jakieś znaczenie, ponieważ obecność każdego słowa i każdej litery ma źródło w woli bożej i wypływa z bożego rozumu – stąd Prawo, jako zawierające całą wolę bożą, stosuje się do każdej sytuacji.