W kolejnej dekadzie zaczęła realizować własne akcje artystyczne o charakterze performansu, często odbywały się one w kameralnych warunkach – w plenerze lub przestrzeniach prywatnych – były przeznaczone dla wąskiego grona odbiorców lub dokumentowane jedynie fotograficznie lub filmowo. W swoich performansach odwoływała się do natury, ciała i codzienności.
Twórczość Pinińskiej-Bereś wyróżniała się feministycznym podejściem, rzadko spotykanym wtedy w ówczesnej sztuce polskiej. Artystka konsekwentnie podejmowała tematykę społeczną i osobistą, często odnosząc się do ról przypisywanych kobietom w patriarchalnym społeczeństwie.
W latach 80. i 90. artystka stworzyła szereg charakterystycznych instalacji przestrzennych, określanych często mianem environmentów, w których kontynuowała tematykę kobiecości, duchowości, cielesności i relacji z naturą. Była także aktywnie zaangażowana w życie artystyczne Krakowa – przez wiele lat organizowała i kuratorowała przeglądy "Rzeźba Roku" oraz "Spotkania Krakowskie", wspierając rozwój środowiska twórczego i promując nowe zjawiska w sztuce współczesnej.
Maria Pinińska-Bereś pozostawiła po sobie bogaty dorobek, obejmujący zarówno obiekty rzeźbiarskie, jak i działania efemeryczne, wpisujące się w historię sztuki awangardowej i feministycznej w Polsce.