thumb|Liturgia domowa sederu paschalnego we współczesnej rodzinie Izraelskiej. Podstawowe obrzędy i błogosławieństwa z czasów Jezusa dotrwały do dziś w prawie niezmienionej postaci. Doszedł do tego rozwój liturgii synagogalnej oraz liturgii sprawowanej w domach i w bractwach religijnych (haburot). Zbierały się one na uroczyste posiłki liturgiczne, mające charakter ofiary komunii (por. Kpł 3,1; 1 Krl 3,15; Lb 15,5). Rozpoczynały się obrzędem łamania chleba i wypiciem kielicha wina. Zawierały dziękczynne modlitwy błogosławieństw (berakot), m.in. dłuższe błogosławieństwo towarzyszące ostatniemu kielichowi wina, zwanemu stąd kielichem błogosławieństwa (por. 1 Kor 10,16). Składało się z dwóch części: dziękczynienia za pożywienie oraz za ziemię Izraela. Co do treści, obowiązywał ogólnie przyjęty schemat wraz z pewnymi typowymi wyrażeniami, które ci, którzy przewodniczyli posiłkom znali na pamięć. Pod warunkiem, że stosowali ów schemat i właściwe wyrażenia, mogli swobodnie komponować błogosławieństwo. Dodatki i warianty nie umniejszały świadomości bycia wiernym otrzymanej tradycji.