Budowa fortu 200px|thumb|right|Odtworzony fort, obecnie muzeum. W 1755, Francuzi rozpoczęli budowę fortu Carillon. Nazwa pochodziła od szumu pobliskiego wodospadu, przypominającego dźwięk instrumentu muzycznego carillon. Budowa trwała na przełomie 1756 i 1757. Początkowo umocnienia fortu były przystosowane do odpierania ataków piechoty. Jego celem była kontrola południowego krańca jeziora Champlain i ochrona przed zajęciem go przez Brytyjczyków.
Ticonderoga w czasie wojny siedmioletniej thumb|200px|right|Amerykański znaczek pocztowy z 1955 ukazujący Ethana Allena i fort Ticonderoga.
W 1757 roku z jeszcze nie ukończonego Fortu Carillon ruszył zwycięski atak na Fort William Henry.
W forcie stacjonował Regiment de la Reine.
8 lipca 1758 roku Brytyjczycy pod dowództwem Jamesa Abercrombie przeprowadzili frontalny atak na pracujących poza głównym murem fortu Francuzów. Oddział brytyjski próbował wykorzystać fakt, że wokół fortu wciąż trwały prace budowlane. Potyczka ta zwana jest bitwą pod Carillon. Abercrombie próbował obyć się bez artylerii polowej i wykorzystać szybkość i zaskoczenie jakim dysponował wraz z 16 tysiącami żołnierzy. Czterotysięczna załoga fortu odparła jednak atak. Bitwa ta dała fortowi sławę niezdobytego, chociaż tak naprawdę bitwa stoczona została poza jego obwarowaniami.