XVII wiek przypada największy rozwój miasta, powstawało wtedy kilka zdobionych kamieniarką, portalikami, podcieniami oraz attyką kamienic wzdłuż głównych ulic oraz placów. Uległy one ruinie po katastrofalnym wyludnieniu miasta w 2. połowie XVII i 1 połowie XVIII wieku. Takie kamienice istniały w przy ulicy Długiej.
We wschodniej pierzei ulicy Długiej, przy długich i rozległych działkach, wzdłuż bocznych granic od strony północnej, w podwórzach, budowano oficyny mieszkalne i zabudowania gospodarcze; w głębi znajdował się ogród warzywny a na jej końcu stodoła. Na kilku działkach zachował się do dzisiaj murowane ogrodzenia oraz piwnice. Podczas badań przeprowadzonych w latach 1986–1988 przez Danutę i Bogusława Paprockich zinwentaryzowano przy rynku i sąsiednich ulicach wiele starych piwnic. Piwnice sytuowano przeważnie pod traktem frontowym, po dwie, prostopadle do pierzei. Kilka piwnic w ulicy Radomskiej (numery 4, 19, 21) sięga poza elewacje frontową budynków, wyznaczając pierwotną linię zabudowy i potwierdzając istnienie podcieni. Oświetlały je okienka od frontu.