Jako drugi na świecie lekarz stosował w stomatologii formalinę. Promował nazwę „stomatologia” zamiast „dentystyka”, był orędownikiem traktowania stomatologii jako integralnej części nauk medycznych. Przy powoływaniu Instytutu oprócz działań organizacyjnych miał on znaczny wkład finansowy. Do dotacji Ministerstwa Wyznań i Oświaty w Wiedniu w wysokości 5000 koron dołożył z własnych środków kwotę 2500 koron. Ofiarował także placówce wyposażenie: aparaturę do podawania gazu rozweselającego przy znieczuleniu, mikroskop Zeiss, „stołek operacyjny”, wiertnicę, zaopatrzył także bibliotekę instytutu. Profesor prowadził klinikę przy ul. Straszewskiego 26 w Krakowie. Posiadał prywatną „elektrownię”, która mieściła się w piwnicy kamienicy. Jako pierwszy stomatolog na ziemiach polskich do pracy używał wiertarkę elektryczną. Posiadał własny aparat rentgenowski. W klinice działała pracownia protetyczna. Jeszcze przed utworzeniem instytutu użyczał uniwersytetowi pomieszczenia w swojej klinice, umożliwiając kształcenie praktyczne przyszłym stomatologom.