Osiągnięcia naukowe, działalność stomatologiczna, zasługi dla stomatologii krakowskiej Prace badawcze profesora w dziedzinie stomatologii wyprzedzały epokę w której żył. Uważany jest za prekursora endodoncji. Opracował w 1909 roku autorską metodę leczenia kanałowego zębów z wykorzystaniem do irygacji i chemicznego opracowania kanału podchlorynu sodu, zwanego wtedy antyforminą lub radycyną. Do jego metody powrócono w XXI wieku. Wykonywał także zabiegi wyłuszczenia żywej miazgi w znieczuleniu domiazgowym, prowadził badania nad replantacją, transplantacją zębów i implantacją. Standardowo stosował diagnostykę radiologiczną przed leczniem zębów. Odbudowy protetyczne wykonywał na zdrowym lub prawidłowo przeleczonym uzębieniu. Był także autorem wielu nowatorskich rozwiązań w protetyce stomatologicznej. Prowadził badania poświęcone morfologii zębów, a także budowie histologicznej tkanek zębów (sam przygotowywał preparaty według własnej metody), budową zębiaków. Zajmował się też materiałoznawstwem, problemami klinicznymi np. tamowanie krwotoków po usunięciu zębów, zastosowanie kokainy w znieczuleniu.