Postmodernizm odpowiada nowemu historycznemu etapowi rozwoju społecznego (Lyotard) albo i nie (znów Lyotard). Sztuka postmodernistyczna jest kontynuacją (Lyotard) lub zerwaniem z modernizmem (Jencks). Joyce jest modernistą (Jameson) lub postmodernistą (Lyotard). Postmodernizm odwraca się od rewolucji społecznej, ale z drugiej strony za jego prekursorów uznaje się praktyków i zwolenników sztuki rewolucyjnej, takich jak Breton i Benjamin.
Simon Susen wymienił kilkanaście wad dyskredytujących postmodernizm: nadmierne skupienie na tekstach kultury zamiast na rzeczywistości społecznej (wyrażone w słynnym zdaniu Derridy: „nie ma czegoś takiego jak poza-tekst”); zupełną negację historycyzmu; bezkrytyczne przyswajanie paradygmatu myśli neoliberalnej i późnego kapitalizmu; konserwatyzm ubrany w apolityczność; moralny nihilizm; relatywizm kulturowy; wytwarzanie polityki tożsamości destabilizującej spójność społeczną; nadmierne skupienie na teorii; wreszcie sprzeczność wydobywającą się z dorobku poszczególnych myślicieli postmodernistycznych. „Normatywna integralność myśli postmodernistycznej słabnie w tym wymiarze, że nie zdołała ona odsłonić i skrytykować — zamiast zaakceptować i legitymizować — kluczowych źródeł utraty podmiotowości przez ludzi oraz mechanizmów dominacji społecznej”.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Polskojęzyczne Wszystko o postmodernizmie – Magazyn Kulturalny Tygodnika Powszechnego nr 52/53, Kraków, 2001