Historia Początkowo miejscowość była wsią odnotowaną po raz pierwszy w 1266 roku. Prawa miejskie zostały nadane Dobczycom około roku 1310. Miejscowość należała do króla polskiego w tenucie szlacheckiej. W 1340 król polski Kazimierz Wielki uwolnił mieszczan dobczyckich od opłat celnych, aby podnieść stan materialny miasta. W 1359 roku wydzierżawił on na okres 2 lat cło dobczyckie mieszczaninowi krakowskiemu Janowi zwanemu Bork.
Na zamku dobczyckim Jan Długosz pisał część swych kronik i wychowywał synów królewskich, w tym Kazimierza, późniejszego świętego. W 1450 r. w Dobczycach urodził się Leonard Vitreatoris – polski astronom i matematyk, dziekan Akademii Krakowskiej (obecnie Uniwersytet Jagielloński). Mieszkańcy miasta cieszyli się przywilejami królewskimi, pozwalającymi np. na zakup soli z żup wielickich. W handlu duże znaczenie odgrywały w XVI i XVII wieku suszone śliwy, a także wełna i sukno.
Po potopie szwedzkim koniunktura w Dobczycach załamała się. W okresie rozbiorowym Dobczyce znajdowały się w zaborze austriackim. Od 1782 r. należały do cyrkułu bocheńskiego. W wydanym po raz pierwszy w 1786 r. dziełku pt.