Okres zaborów Za Królestwa Polskiego istniała gmina Tatary. W 1828 hrabia Adam Ożarowski odkupił na publicznej licytacji od władz Królestwa Polskiego posiadłości wsi Tatary (31 domów, 198 mieszkańców). W 1841 Tatary nabył Emanuel Graf. Postawił on pałacyk mieszczący się przy ulicy Mełgiewskiej. W 1868 nastąpił podział dóbr Tatary na folwark (część północna) i wieś (część południowa).
W latach 1877–1898 miała miejsce budowa linii kolejowej, która znacząco wpływa na zasiedlenie i zagospodarowanie tego terenu. W 1908 w okolicy karczmy „Budzyń” wzniesiono żelbetowy most na Bystrzycy. Osiem lat później Tatary zostały włączone do Lublina. Miasto miało wtedy powierzchnię 26,9 km².
II Rzeczpospolita i II wojna światowa W 1924 rozbudowano rzeźnię miejską, która stała się zalążkiem dla całego zespołu obiektów przemysłu mięsnego i spożywczego. Miejski plan zabudowy wschodnich części Lublina z 1932 przewidywał, że Tatary zostaną przekształcone w ośrodek przemysłu ciężkiego. Po II wojnie światowej zrealizowano te plany. W 1938 rozpoczęto budowę na terenie późniejszej FSC hali montażowej samochodów ciężarowych i osobowych.