W drugiej połowie XVIII wieku z inicjatywy polskiego króla Stanisława Augusta oraz hetmana wielkiego litewskiego Michała Kazimierza Ogińskiego podjęto plany modernizacji Polesia i wykorzystania szlaków rzecznych do połączenia zlewisk Morza Bałtyckiego i Morza Czarnego. Zbudowano wówczas Kanał Ogińskiego (1765–1783) oraz pierwszą część Kanału Królewskiego (1775–1784) łączącego dorzecze Bugu i Dniepru, które używane są do dziś.
Po III rozbiorze Polski w 1795 r. tereny województwa brzeskiego (Polesia) położone na wschód od Bugu znalazły się w zaborze rosyjskim na tzw. Ziemiach Zabranych (w granicach guberni grodzieńskiej i mińskiej). Natomiast tereny Polesia położone na zachód od Bugu (Włodawa czy Biała Podlaska) znalazły się w 1795 r. przejściowo pod zaborem austriackim, jednak w 1809 roku tę część Polesia przyłączono do Księstwa Warszawskiego, a w 1815 r. do Królestwa Polskiego pod panowaniem Imperium Rosyjskiego, czyli również w zaborze rosyjskim. Ostatecznie tereny Polesia na wschód Bugu dostały się pod zabór rosyjski w 1795 roku, a te położone na zachód od Bugu dopiero w 1815 roku. Region Polesia był obszarem działań w trakcie powstania listopadowego 1831, a zwłaszcza licznych bitew i potyczek w trakcie powstania styczniowego 1863.