Następnie został powołany do Wojska Polskiego i odbył roczny dywizyjny kurs podchorążych rezerwy przy 76 Lidzkim pułku piechoty (opiekunem kursu był gen. Franciszek Kleeberg, a dowódcą plutonu Radożyckiego był por. Władysław Raginis) uzyskując stopień podchorążego i przydział do macierzystego pułku. Następnie został nauczycielem filologii klasycznej (języka łacińskiego) w Łodzi, wpierw w Państwowym Żeńskim Liceum i Gimnazjum im. Emilii Sczanieckiej w Łodzi, a po roku także w Męskim Gimnazjum i Liceum im. Stefana Żeromskiego (później wykładał także przedmiot przysposobienie wojskowe). Został członkiem Sodalicji Mariańskiej. Przed 1939 rozpoczął studia doktoranckie.
Pod koniec sierpnia 1939 zmobilizowany do Wojska Polskiego, po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej służył w macierzystym 76 pułku piechoty jako zastępca dowódcy plutonu ciężkich karabinów maszynowych. Wskutek pomyłki nie dotarł do ulokowania oddziałów, które otrzymał w rozkazie (dwa bataliony pułku zostały wówczas rozbite przez Niemców), zaś samodzielnie przyłączył się do oddziału partyzantów dowódcy kompanii por. Dziedzica, w której kierował drużyną piechoty. Następnie przez Lublin przedostał się do Chełma, gdzie brał udział w walkach obronnych pod dowództwem płk. Stanisława Tatara.