Eksploatacja seryjnych armat A-19 ujawniła największą wadę działa, którą był niedopracowany mechanizm odciążaczy lufy. Mechanizm ten często zacinał się, co powodowało zmniejszenie prędkości zmiany kąta podniesienia lufy. W rezultacie zmiana kąta podniesienia lufy pomiędzy wartościami skrajnymi zajmowała ponad 20 minut. W związku z tym podjęto decyzje o osadzeniu lufy armaty wz. 1931 na łożu 152 mm haubicoarmaty MŁ-20. Tak zmodyfikowane działo zostało przyjęte do uzbrojenia jako 122 mm armata wz. 1931/37.
1 listopada 1936 roku Armia Czerwona posiadała 74 armaty wz. 1931 z których 12 wymagało remontu kapitalnego. Armaty A-19 zostały użyte bojowo przeciw Finlandii podczas wojny zimowej, ale w odróżnieniu od wielu innych typów broni ani jeden egzemplarz nie został zdobyty przez przeciwnika. 122 mm armaty wz. 1931 zostały użyte również podczas wojny kontynuacyjnej (1941–44). 1 marca 1940 roku na stanie Armii Czerwonej znajdowało się 127 armat wz. 1931 i wz. 1931/37, a w chwili wybuchu Wielkiej Wojny Ojczyźnianej już 1255 dział tych typów. Na dzień 1 maja 1945 roku Armia Czerwona posiadała jeszcze 289 dział typu A-19 oraz 309 dalszych w jednostkach RWGK (РВГК – Резерва Верховного Γлавнокомандования). A-19 trafiły również do uzbrojenia państw wojujących ze ZSRR.