W dniach 1–15 listopada próby na poligonie wykazały, że nie ma przeszkód, aby przyjąć oficjalnie A-19 do uzbrojenia, ale zalecono przeprowadzenie prób w warunkach zimowych. 13 marca 1936 roku armata A-19 została przyjęta do uzbrojenia jako 122-мм корпусная пушка обр. 1931 г.
Seryjne armaty wz. 1931 były wyposażone w dwa rodzaje luf różniące się konstrukcją koszulki. Działa seryjne nie były wyposażane w hamulec wylotowy. Zamek śrubowy został przejęty ze 152 mm haubicy wz 09/30. Oporopowrotnik znajdował się w kołysce lufy. Opornik był hydrauliczny, powrotnik hydropneumatyczny.
Mechanizm podniesieniowy był połączony z dwoma odciążaczami sprężynowymi. Mechanizm kierunkowy śrubowy.
Armata wz. 1931 posiadała łoże dwuogonoweŹródła polskie podają, że jednoogonowe, ale nie znajduje to potwierdzenia w źródłach rosyjskich. i koła szprychowe z bandażami gumowymi. Koła były resorowane, resorowanie nie było automatycznie wyłączane po rozchyleniu ogonów.
Produkcja dział A-19 była początkowo niewielka, a wyprodukowane egzemplarze były intensywnie testowane. Próby holowania rozłożonych dział przeprowadzone od 25 kwietnia do 3 września 1936 roku na dystansie 635 km doprowadziły do rezygnacji z tego sposobu transportu dział.