Grohl powiedział, że było „niepisaną zasadą”, by unikać niepotrzebnych dźwięków perkusji. W trakcie refrenów Cobain i Grohl harmonizują swoje partie w czasie śpiewania wersów: He’s the one / Who likes all our pretty songs / And he likes to sing along / And he likes to shoot his gun / But he knows not what it means. Wstęp do utworu powtarza się na końcu każdego refrenu.
Tekst utworu zaadresowany jest do ludzi spoza sceny alternatywnej, którzy zaczęli uczęszczać na koncerty zespołu po wydaniu Bleach. Biograf zespołu Michael Azerrad napisał: „Warto zauważyć, że [tekst] jeszcze bardziej zwiększył popularność grupy”. Azerrad skomentował również refren: „Błyskotliwą ironią jest to, że refren jest tak chwytliwy, że miliony ludzi rzeczywiście śpiewają go razem z zespołem [jak bohater utworu]”. Charles R. Cross w swej biografii Cobaina („Heavier Than Heaven”) stwierdza, że utwór to „nieco zakamuflowany portret” znajomego Cobaina, Dylana Carlsona.