Kończynę górną budowały dalej dwa rzędy kości nadgarstka, dobrze skostniałych. Bliższy rząd tworzyły dwie kości, podczas gdy dalszy budowały trzy, nieregularnie zaokrąglone. Śródręcze bardziej było zbite, niż u Triceratops. Dystalne powierzchnie stawowe były gładkie, umożliwiały ruch palców.
Szkielet palców składa się z dwóch, trzech, czterech, trzech i jednego paliczka. Na I, II i III palcu ręki Brown dostrzegł kopytka, wąskie a zaostrzone.
Brown zwrócił uwagę na pokaźny krętarz czwarty, ulokowany powyżej połowy trzonu prostej kości udowej. Kość ta miała szerokość 10 cm i miała okrągły przekrój. Z budowy tej kości Brown wnioskuje, że za życia zwierzę trzymało tylną kończynę zwykle wyprostowaną. Na jej dalszym brzegu dostrzega wcięcie dzielące kłykcie.
Kości piszczelowa i strzałkowa przypominały triceratopsie, aczkolwiek kość strzałkowa była proporcjonalnie mniejszych rozmiarów i bliższa piszczeli. Dalej znajdowała się duża kość skokowa i niewielka kość piętowa. Końcowe paliczki są długie i wąskie. Brown nie ustalił, ile palców wieńczyło stopę leptoceratopsa.
Systematyka Z uwagi na odmienności w budowie Barnum Brown kreował nowy rodzaj, któremu nadał nazwę Leptoceratops. Zaliczył do tego rodzaju gatunek Leptoceratops gracilis.