Zęby kości zębowej, jak ich górne odpowiedniki, trzymały się w zębodołach pojedynczym korzeniem. Na ich szkliwie Brown dostrzegł grzbiety, w tym jeden większy, o przebiegu pośrodkowym. Odpowiadały one ząbkowaniu na niestartych jeszcze zębach.
Os spleniale leżące na wewnętrznej powierzchni kości zębowej było duże.
Kręgi przedkrzyżowe są krótkie, po bokach znacznie wgłębione. Mają na sobie prawie okrągłe powierzchnie stawowe. Powierzchnie stawowe dla żeber są duże. Odróżniają się od nich długie kręgi krzyżowe, o zaokrąglonych dolnych powierzchniach.
Brown opisał ogon jako długi i głęboki. Tworzące go kręgi miały wysokie i smukłe wyrostki kolczyste oraz długie szewrony, ich powierzchnie stawowe były zaokrąglone. Wyrostków poprzecznych doliczył się Brown na siedmiu.
Przednią kończynę leptoceratopsa porównuje Brown do triceratopsiej, po czym stwierdza, że jednak bardziej przypomina mu ona obecną u Monoclonius. Łopatka i kość krucza bardziej się niż u wspomnianych dwóch rodzajów zakrzywiają. Kość ramienna długości 29,0 cm jest bardziej wysmukła. Kości promieniową (16,7 cm) i łokciową (22,4 cm) kreator rodzaju opisuje jako duże. Tę pierwszą przyrównuje do zaokrąglonego pręta. Zwraca uwagę na krótszy niż u triceratopsa wyrostek łokciowy.