W latach 80. powstały nowe sieci trolejbusowe w Tychach (1982), w Warszawie (1983) i w Słupsku (1985). Spowodowało to zwiększenie zapotrzebowania na tabor trolejbusowy. Nadal nie przekonało to władz przedsiębiorstwa do uruchomienia produkcji seryjnej, mimo tego, że przy szacunkowym zapotrzebowaniu ok. 50 pojazdów rocznie ich produkcja byłaby opłacalna.
Jelcz jednak nie zamknął całkowicie projektu i w ofercie znalazły się nadwozia autobusów bez układu napędowego, które były przygotowane do założenia aparatury elektrycznej. Dzięki temu, w latach 1986–1992 powstała druga seria trolejbusów Jelcz PR110E, używając jednak instalacji wyprodukowanej w gdańskim przedsiębiorstwie Elmor, tożsamej z aparaturą używaną w radzieckich trolejbusach, eksploatowanych również w Polsce. Trolejbusy były przerabiane w słupskim Komunalnym Przedsiębiorstwie Napraw Autobusów (KPNA). W 1988 unowocześniono projekt dodając rozruch impulsowy skonstruowany w warszawskim Instytucie Elektroniki.
Model został w 1992 zastąpiony przez Jelcz 120MT, zbudowany na bazie autobusu Jelcz 120M. Pojazd ten jest jednak de facto zmodernizowaną konstrukcją Jelcza PR110. Koniec produkcji zbiegł się w czasie z końcem prymu transportu trolejbusowego.
Konstrukcja Układy autobusu